Ilość, rodzaj oraz sposób ewentualnego dodatkowego mocowania mechanicznego w poszczególnych strefach powinien zostać określony w projekcie technicznym. Styropian, polistyren ekstrudowany oraz płyty z piany fenolowej o grubości powyżej 15 cm należy kołkować każdorazowo. Minimalna głębokość zakotwienia łącznika: 5 cm dla betonu, 9 cm dla gazobetonu oraz wszelkiego rodzaju pustaków ceramicznych.
Głębokość wierconych otworów powinna być o 1 cm większa, niż głębokość zakotwienia kołków. Wierzch talerzyka osadzonego kołka powinien być zlicowany z powierzchnią płyty. Kołek nie może wystawać, nie powinien być także osadzony zbyt głęboko.
Jeżeli projekt techniczny nie mówi inaczej to przy mocowaniu płyt ze styropianu, polistyrenu ekstrudowanego oraz płyt z piany fenolowej należy stosować 6 kołków na 1 m2 (w przypadku montażu systemu na starych podłożach) oraz 4 kołki na 1 m2 (w przypadku montażu systemu do nowego podłoża). Do mocowania styropianu, polistyrenu ekstrudowanego oraz piany fenolowej nadają się łączniki zarówno z trzpieniem plastikowym jak i metalowym.
Gdy złożony system izolacji cieplnej ma być wykończony płytkami klinkierowymi dodatkowe mocowanie mechaniczne należy wykonywać każdorazowo przy użyciu łączników z trzpieniem metalowym, które instaluje się przez wcześniej wykonaną pierwszą warstwę siatki. Po wykonaniu dodatkowego mocowania mechanicznego układa się drugą warstwę siatki zbrojącej.
Płyty z wełny mineralnej kołkujemy w każdej sytuacji. Jeżeli projekt techniczny nie mówi inaczej zalecamy stosować 8 kołków na 1 m2. Kołki powinny mieć trzpień metalowy a średnica talerzyka powinna wynosić około 60 mm.
Płyty z wełny mineralnej lamelowej kołkujemy, jeżeli wymaga tego projekt techniczny. Stosujemy 4 - 5 kołków/m2 w zależności od wymiarów płyty. Kołki powinny mieć trzpień metalowy a średnica talerzyka powinna wynosić około 140 mm.
W obrębie narożników budynku kołkujemy, co 25 cm w linii pionowej maksymalnie 40 cm od narożnika konstrukcyjnego budynku.
