Leksykon

pośrednia, częściowa kondygnacja wewnątrz wysokiej kondygnacji.

dostępna płyta nośna wystająca z zewnętrznego lica budynku.

obiekty budowlane obejmujące konstrukcje, takie jak: zapora, most, droga i efekty robót budowlanych takich jak: pogłębianie, odwadnianie, wzmacnianie gruntu, z wyłączeniem budynków i robót towarzyszących na placu budowy.

obiekt budowlany, którego zasadniczą funkcją jest zapewnienie schronienia jego użytkownikom oraz wyposażeniu, zaprojektowany jako obiekt stale znajdujący się w jednym miejscu.

budynek o dużej kubaturze, przeznaczony dla innych celów niż rolnicze i przemysłowe.

dom jednokondygnacyjny.

widoczna, wystająca podstawa ściany lub wystająca konstrukcja spod podstawy słupa.

część konstrukcji służąca do przeniesienia sił.

masywna pionowa podpora.

konstrukcja przekazująca obciążenia na grunt.

balkon lub loggia, których przeznaczeniem jest umożliwienie dostępu do pewnej liczby oddzielnych mieszkań lub innego rodzaju pomieszczeń.

przestrzeń pomiędzy dwoma kolejnymi stropami lub stropem i dachem.

uporządkowany zespół połączonych części, zaprojektowany w celu zapewnienia określonego stopnia sztywności, lub obiekty budowlane o takim układzie.

dostępna część stropu, będąca wnęką w stosunku do zewnętrznego lica budynku.

element konstrukcyjny ułożony na górnej krawędzi ściany lub stanowiący jej część, który rozkłada obciążenie od belek stropowych, krokwi lub wiązarów dachowych.

wszystko co jest zbudowane lub powstało w wyniku robót budowlanych.

pierwsza warstwa w wielowarstwowym układzie tynku, ma za zadanie poprawę przyczepności kolejnych warstw do podłoża, najczęściej nakładana warstwą o niewielkiej grubości.

warstwa lub materiał ograniczający przepuszczanie pary wodnej.

filar związany ze ścianą

konstrukcja budowlana wykonana na podłożu lub warstwie izolacyjnej, którą należy pokryć okładziną posadzkową.
Podkład podłogowy może być wykonany przy użyciu jastrychu lub wylewki samopoziomującej.

część wykończenia budynku składająca się z następujących warstw: izolacji (przeciwwilgociowej, termicznej, akustycznej), warstwy ochronnej, podkładu podłogowego oraz posadzki – wykonanych kolejno na podłożu (stropie lub gruncie).

konstrukcja obejmująca górne warstwy stropu, oparta na warstwie lub podporach elastycznych, zapewniająca izolację przeciwdźwiękową i przeciwwibracyjną.

górna, użytkowa warstwa podłogi poddawana intensywnej eksploatacji i ścieraniu.

wystająca konstrukcja, służąca do przeniesienia parcia poziomego, wykonana jako część ściany lub element dostawiony do ściany.

punkt odniesienia pozwalający na ułożenie zaprawy podłogowej na wymagana grubość.

konstrukcja pionowa, która ogranicza lub dzieli obiekty budowlane i przenosi obciążenia.

smukły element konstrukcyjny, zazwyczaj pionowy, który przenosi na swoją podstawę przyłożone do niego siły, głównie ściskające.

tynk, którego głównym środkiem wiążącym jest żywica akrylowa, wiąże poprzez odparowanie rozcieńczalnika, którym najczęściej jest woda.

tynk, którego warstwa nie przekracza 3 mm grubości.

tynk podkładowy o właściwościach termoizolacyjnych.

tynk którego głównym środkiem wiążącym jest potasowe szkło wodne, wiąże w wyniku reakcji z dwutlenkiem węgla z atmosfery.

tynk podkładowy, którego gęstość nie przekracza 1400 kg/m3.

tynk będący mieszaniną nieorganicznych środków wiążących, wypełniaczy, dodatków i pigmentów.

tynk będący jedną z warstw w wielowarstwowym układzie tynku, wyrównuje niedokładności i nierówności podłoża, stanowi podłoże dla warstwy wykończeniowej. Może spełniać dodatkowe zadania.

specjalnie opracowany tynk, który można nakładać na zawilgocone i zasolone ściany.

tynk, którego głównym środkiem wiążącym jest żywica syntetyczna, wiąże poprzez odparowanie rozcieńczalnika.

belka lub płyta konstrukcyjna wystająca poza podporę.

rodzaj podkładu podłogowego. Fabrycznie przygotowana mieszanka, która po wymieszaniu w odpowiedniej proporcji z wodą daje masę o właściwościach samopoziomujących.